Bi pelaki

2012-02-03T06:40:00.000+03:30

لااقل تو حرف بزن تفنگ
ما ساکتیم
فرانسوی ها هم همینطور
سکوت مطلق
دارد
دنیا را
لااقل تو حرف بزن مسلسل جان
تو حرف بزن تفنگ

2012-01-28T09:37:00.000+03:30

اولش یک شهر آدم قشنگ بود بدون هیچ تفنگی بعد یک تفنگ بزرگ ساختند برای دفاع از آدمها بعد شخصیت مهم شهر تفنگ شد و هر روز یکی کشیک تفنگ می کشید چون اگر خدای نکرده تفنگ گم می شد بعدها بچه ها به تماشایش می رفتند و پیرمردها به تماشایش می رفتند زنها پاکش می کردند و دسته ی تفنگ پر از جای ماتیک شد بعدها یعنی بعدن ها مردم یادشان می رفت اصلن تفنگ کلن برای چی بوده یک چیزی شد مثل امامزاده از شهرهای دیگر هم جمعه شبها می دویدند برای زیارت و مردها برای کلاس روی سینه شان تفنگ می کشیدند سربند تفنگی می بستند و سبیل چخماقی می گذاشتند و زنها ه طبعن گردنی های تفنگی و زنجیرهای تفنگی و گلابتون تفنگی و شلوار لوله تفنگی مد شد تفنگ بیخود شد دنیای خوبی شد و مردم قشنگ شدند...

همین...

2011-12-30T20:43:00.000+03:30

سرباز دشمن را گاز بگیر
اگر طعم شیرینی داشت
او هم بازنده ای است که به جنگ اعزام شده

2011-12-28T07:14:00.000+03:30

توی قرارگاه هفت، اصغر وادی همیشه بود و کتری داغ هر کی می آمد از فرمانده و بسیجی و اسیر و شخصی یک چایی مهمان اصغر بود چایی خالی بدون قند. قند را از فرماندهی قطع کرده بودند یعنی قند اصغر را قطع کرده بودند. می گفت با شیرینی خودت بخور برادر می گذاشت جلو آدم و بعد تمام که می شد می آمد بر می داشت. یک روزی گفتم "اصغر آقا شما خونواده نداری؟"

توی قرارگاه هفت، اصغر وادی رو زمین نشسسته بود

2011-12-14T22:41:00.003+03:30

همسنگر فرزاد فتاحی

2011-12-09T23:08:00.001+03:30

خداحافظ اسب
من دیگر با تو
کاری ندارم
الان من را
پرچم می اندازند
روی دوش می گذارند
سرود می خوانند
گریه می کنند
برو اسب عزیزم
برو با اسب کوچکی که دوست داشتی ازدواج کن
تمام شد
دوران سربازی من
به پایان رسیده است

2011-12-02T21:53:00.000+03:30

تمام مین ها را
در همین مرز کوفتی بکار
یا این جنگ
یا جنگ بعدی
به درد خواهد خورد
مرزها برای مین کاشتنند

2011-12-02T21:50:00.000+03:30

رختخواب تمیزمان را می اندازیم
رختخواب سرد شسته را
توی بالکن می اندازیم
حالا که آمده اند
حالا که جنگ شد
تمام شد
ما که مرد جنگ نیستیم
دو تا روح تازه سال بیکاریم
اگر جنگ شد
ما
رختخواب سرد شسته را
توی بالکن می اندازیم

2011-11-12T02:38:00.003+03:30

عین پیچک وحشی
سیمهای خاردار
از نرده های ساکت خانه
گذشته بود
گل داده بود روی تاقچه
و کبوتر مرده
با رنگ زرد چشمهاش
و سیاهی خونش
و یک دانه از پرهاش
که لرزان هنوز هم
توی باد بالا بود

- آدم مرده عین کفتره بابا
شهیدا کفترن بابا
کفتر مرده

2011-11-07T00:59:00.001+03:30

دشمن دوباره می آید
همینجا بنشین در همین سنگر
خاکی
خاکی
خاکی
افق را نگاه کن
ساکت می شود جبهه
بعد
دشمن دوباره می آید

2011-10-26T23:57:00.004+03:30

توی ده دقیقه ی اول بازی
نگاه می کنی و می بینی
که دشت قزمز شد
و تمام سیمها
خاردار شده
بلند می شوی تمام زندگیت را
خاطراتت را
تا می کنی
می دهی به زنت
و خودت را پس می گیری
می روی
می روی
می روی
دنبال خط باریک سرخ
می روی و دیگر
برنمی‌گردی

به بچه ام بگو
اگر روزی
برای کشتن کسی تفنگ خواست
تفنگم احتمالن
در حوالی هویزه افتاده

2011-10-18T16:27:00.000+03:30

سرهنگ گرسنه بود
و شام هنوز روی نقشه ی جغرافی دشمن آماده می شد
سرباز های سوخته
و نان برشته
و پیاله ای که بوی پــِهـــِن می داد

2011-10-06T20:36:00.000+03:30

کاش خاکستر باشم
وقت مردن
کاش باد من را بریزد توی رودخانه
کاش رودخانه من را
ببرد تا دریا
کاش دریا من را
بریزد در اقیانوس
کاش فرصتی شد
تو هم آمدی دریا گردی
با لباس قشنگ همیشه
فکل های نارنجی
اپل های سفت
حیف هیچ وقت نمی آیی دریا
بمب بیخود من را
خاکستر کرد

2011-09-23T06:01:00.003+03:30

نارنجک
نارنجی است
زود رنج است
سه نگفته ای ترکیده
ولی مین
تو دلش
غصه هایش را
برای سالهای آینده
نگه می‌دارد

2011-09-15T01:15:00.003+04:30

خیالت
دزدکی
از میان حصارها گذشته بود
از بین هر دو نگهبان پادگان رد شد
درست از رو به روی یگان توپخانه گذشت
کلاه دژبانها را برداشت
روی کله ی کچل گروهبان دست کشید
آمد
و رو ها به رو های من خندید
بچه بود
زنده بود
از این قلپ
تا قلپ دیگر چایی

2011-09-07T00:22:00.000+04:30

من پرچم هستم
و این سنگر کوه است
فقط وقتی که یادت افتادم
بچه می شوم
الباقی اوقات
باد می وزد در من
و هیچکسی از من
بالا نمی آید

2011-09-01T18:41:00.001+04:30

تمام رودهای دنیا به کرخه می آید
خودت گفتی

"توی کرخه زنبیل های کوچک شمال هست
شالهای بی نظیر کردی
مشکهای تشنه ی بلوچها
توی کرخه
رادیوهای تهران هست
لباس زیر زنها
چکمه های گرم"

نامه ام را برایت
توی رودخانه می اندازم
کاشکی تو هم احتمالن الان باید
قدر دنیا تنها باشی

2011-08-31T19:22:00.000+04:30

تمام تابستان را
تمام اردوگاه را
تمام فحش های سرجوخه عدنان را
تمام برف سال بعد را
سیگار به سیگار
دنبال تکه ای کاغذ بودم
که برایت بنویسم
به پسرعمویت بله نگویی ناگاه
زنده ام و برخواهم گشت روزی

2011-08-25T22:19:00.000+04:30

تانک زدن مثل گل زدن است هی شوت می زند آدم و هی از بالای تیر رد می شود هی به تیر می خورد دروازه بان می گرد ولی گل که می شود آدم عاشق خودش می شود و اشک جمع می شود تویز چشمهاش بعد آدمهای واقعی جنازه ی هم را از توی تانک عروسکی در می آورند و آدم شرمنده می شود

2011-08-16T03:09:00.000+04:30

گفت "بزنی میخوای بیا بزن نمی ترسم کرد از هیچی نمی ترسه اومدم جنگ بجنگم تفنگ بده برات بجنگم تا دونه ی آخر گلوله کاک مراد از جنگیدن نمی ترسه ولی بیگاری نه کار نه اینکه نمی کنم ببین دستامو مرد آدم کارم ولی کار مفتی نمی کنم خودت برو سر سنگر برا خودت چایی بیار" کردای جنگ عجیبن کردا یه جوریند همه

2011-08-08T20:57:00.000+04:30

قرار بود
تمام بچه بیایند
مثل ماشین عباس آقا
که گنده های محله
برش داشتیم
این تانک لعنتی را هم که
توی کوچه آمده بود برداریم
اصغر بود
مهدی بود
من بودم
محمد بود
دخترها
مفتون
نگاه می کردند

2011-08-02T03:26:00.000+04:30

بی تفاوت باش
به هر دو سوی جبهه بی تفاوت باش
جنگ
تنها
فقط
برای همین چندساله
اینجا
معنا دارد

2011-07-19T20:05:00.001+04:30

گذرگاه باساوا
هنوز هر چه را که نوشتی
خوانده
هر چه را که
سربازهای توی راه
برنیاورده اند لاهیجان
و اما
هر چه را که
در باساوا تنها مانده
همه را گذرگاه باساوا خوانده
ولی اسمت را نمی داند
زیرا
زیرش نوشته نبودی که
بیژن نجدی

2011-07-19T18:05:00.001+04:30

یادداشت خانم "پروانه محسنی آزاد (نجدی)" در کتاب "داستان های ناتمام":

"بهار سال ۱۳۶۷ بیژن نجدی با تنی چند از دبیران آموزش و پرورش لاهیجان به طور داوطلبانه به لشگر قدس گیلان مستقر در سنندج اعزام و از آنجا از مسیر بانه به خط مقدم جبهه،مقر یاحسین-واقع در خاک عراق-و سپس به تنگه ی باساوا فرستاده می شود،این یادداشتها حضور عینی و ملموس نویسنده در عبور از جاده سنندج به بانه می باشد که توسط رزمنده ای از جبهه جنگ به لاهیجان آورده شده است.بقیه یادداشتها در بمباران گذرگاه باساوا مفقود شده است."

2011-07-14T20:29:00.002+04:30

سوزن می زنم
سوزن می زنم
سوزن می زنم
با کورتون جنگ تمام نمی شود
تنها تو دیرتر باورت خواهد شد

2011-07-13T23:19:00.000+04:30

همین که نزدیک عملیاتها می شد کوله اش رو پر چیزای خوشمزه می کرد و می رفت هیچوقت هیشکی تو حال عملیاتها ندیدش همیشه بعد عملیات می اومد می گفت خسته نباشین همیشه هم یه چیزی می خورد هیچ وقت با کسی دست نمی داد وضو نمی گرفت ولی زیاد نماز می خوند. جنگ که تموم شد همه دنبالش بودند یکی گفت رفته هویزه یکی گفت تهران یکی هم گفت تبریز هیشکی نفهمید از کجا اومد هیشکیم نگفت کجا رفته

2011-07-08T13:08:00.004+04:30

اسرافيل که سوت می کشد

من تازه می خوابم

جهان ساکت است

و ديگر سربازی برای جنگيدن نيست

2011-06-30T20:58:00.002+04:30

تانک موجود بیخیالی است
به مین های ضد نفر توجه نمی کنه
به پاهای رزمنده ها توجه نمی کند
به رودخانه ها توجه نمی کند
به تپه ها و سنگرها
می رود
و می رود
و می رود
بعد یک دفعه می ایستد
کمی فکر می کند

و بعد
می گوید "بوم"

2011-06-27T23:12:00.000+04:30

صلوهلوهولات

هجوم پارچه های عجیب قرمز
حرفهای شبیه صلوات
باندهای خونی
ناله های بسته به کله
بسته به بازو
بسته های به جان
والفجر لخته های بدبختی
لخته های بد
بخته های در سختی
کادانس عزیز جنگ ها به خواب
مرخصی های بی موقع
خوابهای عزیز
تفنگ های عزیز
بچه های عزیز
خاطرات عزیز
میهن عزیز
عزیزم

نگاه می کنی
خط به خط زندگیت را
عزیزهات
که نامه نامه
ناپدید می شوند

بعد

آی زندگی
آی زندگی

2011-06-20T19:16:00.000+04:30

نجدی خواندن بر شلمچگی

همه
خواب بود
خواب بود که یک گلوله
سراغ من آمد
-گفتم که
بچه ها هم خواب بودند
مسلسل ساکت بود
ماه مرا نگاه میکرد-
گفت بیا برویم پیش منیژه
دور از چادر
وسطهای یک بیابانی که تویش
هیچکس نباشد
- توی یک شعر خوانده بودم
اسمش را
فکر می کنم آنجا
ننوشته بود حتی
که چه شکلی بوده
و چه بویی حتی
ولی نوشته بود
خر بوده
خوب من هم خر هستم
خر بودن یک نقطه متعالی است
به هرحال
زنها غنیمتند-
من و گلوله ام
با هم به آسمان رفتیم
به آسمانی با نقش آبی
در زمینه ی
زنهای لخت
دست توی دست هم
لا
خواندیم
یک گوشه ای برای خودمان
دیگر کسی درباره منیژه صحبت نمی کرد
همینطور خواندیم تا جنگ دیگری شروع شد

2011-06-11T00:58:00.000+04:30

نصف سیگارم مانده بود هنوز که نصف پایم رفت
روی کاهگل شتک زدم مثل همیشه که مرا نبرید
دیگر نه ادرار می کنم به روح آقام
نه می گذارم کسی صدای ضجه هایم را
فقط یک دور دیگر بگذار بازی کنیم با استخوان های سهند و فرشید

2011-06-08T00:35:00.002+04:30

یکسری بسیجی نصفه هنوز گاهی کنار کارون اند یا کنار کرخه؟
یکسری آدم موجی تمام شبها بندر عباسند

- امام فرمودند
در کنار جبهه بمانید
گلوله ی توپ آمد
و نصف من توی آب افتاد
با نصف از خودم قهرم
نصف من
خیانت کاری است

یکسری بسیجی خسته
مسافر کش خط نواب اند
سیگارهای نصفه
خاطرات نصفه
نمازهای نصفه
امام های نصفه
کلاج های نصفه

- خودم دیشب
خبر گرفتم
گفت بهزادی آقا می گه
سردار اگر می شدی
گفتم
با همین پای نصفه
دنده رد می کنم
سرباز مردم نمی شم

2011-05-29T01:31:00.001+04:30

پنهانی
به حیات
آمدم
و از آن رفتم
با صدایی کوچک
در فاصله یک رگبار
برای ثبت در تاریخ
گلوله درد هم دارد

2011-05-17T05:34:00.000+04:30

"جواد جان جواد جان خط به خط کنار جوب اسبای دشمن ایستادن" سیروان همش به تانکا می گفت اسب می گفت اسبای دشمن نمی گفت تانک از اسم تانک می ترسید می گفت "تانک برا جنگ چیز خوبی نیست تانک نامردیه" یه چیزی تو سرش چرخ می خورد تانک که می دید بهش می گفتم "چته؟" می گفت "هچ" بعد می رفت از این هچ زیاده توی جنگ یکی به گل زرد حساسه یکی به بستنی یکی به تانک یکی به امام حسین یکی به بنی صدر یکی به خمینی از هرکیشون هم که می پرسی "چته؟" به آدم میگن "هچ"

2011-05-10T02:20:00.000+04:30

تمام دریاها
مال انگلیسطی ها بو
ناپلئون بیچاره تنها بود
"باید فکر اینجایش را
می کردم دزیره
فکر می کنم
چقدر هند
جای بیخودی است دزیره
چقدر پترزبورگ دور است
از یخ بیزارم دزیره
خیلی از یخ بیزارم
و البته از تاریخ
تاریخ چیز خوبی نیست
مثل یخ می رود پایین
و آخرش
تمام دریاها
مال انگلیسی هاست"
می رود ناپلئون پایین
توی دریای سرد تنهاییش

2011-04-28T21:35:00.000+04:30

کمی توقف کن جنگ
من گرسنه ام
و باید نامه ی مادرم را بخوانم
بعد می توانی دوباره بباری از آسمان

2011-04-27T04:06:00.000+04:30

بعد کشتن تمام سربازهای دشمن
نوک تفنگت را فوت می کنی
و ساز دهانیت را در می آوری
و می گویی
"ول"

بلند شو سرباز
ریور راید تا ابد پایان ندارد

2011-04-18T21:37:00.000+04:30

گلوله
جایزه اش ستاره است
ستاره
جایزه اش دختر
دختر
عوض می کند زندگی آدم را
و داستان زندگی آدم را
در کتاب می نویسند

داستانت را
بزار می نویسم حمید
گلوله خوردی
ستاره شوهر کرد
دخترها از عکس جنازه ی پرپر
در کتاب ترسیدند
داستانت را
بزار می نویسم

2011-04-05T08:30:00.000+04:30

آن شب مسلسلم آتش حشری بود، هی عراقی کشتم هی عراقی کشتم شبیه این فیلم ها از این جیپ ها سوار شدم که ما نداریم از جاده زدم بیرون کا، آف رود گذاشتم سمت بصره بصره اتوبان داشت دشمنها حهمه کف کردند اگر بنزینم تمام نمی شد خود صدام را هم می کشتم بیخود نمی آوردندم اینجا من را به اسیری...

2011-04-01T03:15:00.000+04:30

توی جنگ برعکسه
صدا می کنی بخدا رو بر نامه
ستاره ها می رند
صدا می کنی آسمون رو برا ستاره
خمپاره می آد
بر می گردی خونه
خونه بر می گرده
توی جنگ برعکسه

2011-03-23T19:44:00.001+04:30

توی جاده با مرگ قرار دارم
سایه بان زده مرگ روی کوهها
و گلوله ی کوچکی را که
پیشانیم را
را
بوس می کند
و بی حوصله
نگاهم می کند تا
بیایم
تلو تلو خوران هر روزه
برای شاشیدن
برای گریه کردن
شادمانی هزار سال مردگی
بعد از دو دیقه درد

دیرم شده رضا
با مرگ قرار داشتم

- همین و گفت بعد رفت

2011-03-13T19:46:00.001+03:30

2011-03-11T02:32:00.002+03:30

اگر حبیب تفنگ داشت
سینه خیز روی کوه می خوابید
زیاد را توی دوربین می دید
تق
می زد
در میان پیشانیش
بعد یک پک به سیگارش می زد
و کونه ی سیگارش را
توی خاکها می انداخت
بچه های کربلا از آن پایین
برق را توی چشمهاش می دیدند

اولش خوشحالی بود
بعد صدای تق تق می آمد
و حسین
لوله ی تانک های یزید را می دید
که از شیب تپه می آیند

2011-03-09T05:15:00.001+03:30

توی سنگرم خوابیدم
توی سنگرم نماز خواندم
توی سنگرم دشمنم را کشتم
وقتی برگشتم
خانه مثل همیشه بود
همون آجرای نارنجی
همون تخت خواب کهنه
همون پیژامه ی ساده
هر چه توی خونه جنگیدم
هر چه توی خونه خوابیدم
هر چی نماز خوندم
تو از LA برنگشتی

2011-02-28T06:21:00.000+03:30

خیلی پیش می آید جنگ که فقط آدم است و بیابان است و شمردن تپه ها به آدم می گویند راست برو سمت شرق و یک کمی جلوتر بچه های تیپ فلان است بعد آدم می رود می رود می رود و چیزهای عجیب ِ زیاد می بیند و سنگر خودی نمی بیند. جبهه مثل ده است آدم مدام باید حواسش باشد کجا پا می گذارد. قدیم ها یک آن حواست نبود پایت را توی کثیفی می گذاشتی و همان یک تکه کثیفی یک روزت را داغان می کرد از کتکی که از مامان می خوردی یا خرت و خرت شستن گیوه ها که پاک نمی شد تا شب مامان به نجس و گاکی حساسیت داشت شبهای جمعه همیشه از اتاق کناری صدای دعوایش با بابا می آمد. اینجا ولی حواس کسی به آدم نیست کسی نمی پرسد این پاچه های خونی برا چی خونی است؟ گلوله خوردی یا دوباره پا رو عراقی گذاشتی؟ همین که راه می روی برای جبهه کافی است.

2011-02-16T19:37:00.003+03:30

"آدم خجالت می کشد از این جوان هایی که زندگی شان را در آن دوران گذاشتتد و برای آنچه به آن باور داشتند جنگیدند و جامعه جز برخی شعارها و پاداش به آنهایی که از لحاظ سیاسی به رژیم وابسته هستند، برای آنها هیچ نداشته است."

تاثیر جنگ و بی ثباتی بر توسعه ایران؛ از خودمان چیزی نمی دانیم
مصاحبه با عباس میلانی

2011-02-14T06:43:00.001+03:30

اکثر وقت جنگ
به خاریدن از خودم گذشت
هزاربار خواندن نامه هام
غلت زدن های در
نخوابیدن
و خیلی آرام
روی خاطرات جمیله دست کشیدن
روی گیسهای سیاه
پای دونده
طعم معمول چایی
بوی عطرهای هندی
بوس از بناگوش
و خنده های تکه ای که آدم را
تکه می کردند

دشمن نبود
دشمن بود
دشمن نبود
دشمن بود

2011-02-01T01:18:00.000+03:30

وقتی یک آدم عصبانی ساکت می شود یکدفعه همه می فهمند که یک آدم عصبانی که یک دفعه ساکت شده حتمن یک مشکلی دارد. همیشه قضیه همیشه است. یک زنی که گیر داده برگرد خانه یک رئیسی که مصیبت است یک بچه ای که تجدید آورده، مامان بابای از پا افتاده ی طرف یا پسرخاله ای که تصادف کرده یا کوپن ها که گم شده اند یا کسی برداشته بعد هم طرف که خوب اصالتن آدمی عصبانی است یک نامه می نویسد خانه و می گوید این مسائل بیخود چیست که اینجا زیر بمب و موشک دشمن برا من می نویسید بچه ها دارند جزقاله می شوند اینها

ولی وقتی یک آدمی که عصبانی است یک هو تا ابد ساکت می شوند همه حدس می زنند احتمالن نامه ی آخری خیلی مهم بوده

می گفت "خودش با خودکار بویی صورتی نوشته" و هی نامه را بو می کرد. از آن به بعد راجع به موشک باران تهران هیچ کس حرفی نمی زد

2011-01-26T02:29:00.002+03:30

جنگ پر از اتفاقهای آنی است. رشید را می بینی و رشید تو را می بیند وقت نمی شود به گیس هاش فکر کنی به سبیل تازه اش و اینکه جوانیهاش چه خوب می رقصید و چقدر دخترای محل همه شکارش بودند پشت ماشین تو حیات خونه ی جعفر همه جا و مامانت چقدر دوستش داشت همیشه تا می آمد مریم را صدا می کرد همیشه سبزه دوست داشت مامان زمانهای عید هم همیشه سبزه دوست داشت مریم هم همه اش چشمهاش دنبالش بود توی کار صورت همیشه عرق کرده اش فوتبال ضربه های آروم زمینی دریبل های ریز. جنگ پر از اتفاقهای آنی است یک کله می بینی یک عینک یک سبیل سیاه تو تو خیال کوکای قرمزی تو فکر یخی تو فکر دویدن بوی آشنای عرق تیم محله ی جنوبی ها تیم قرمز سیاه و قرمز
قرمز و سیاه
تق....
توی فکرهای همیشه ای که تفنگ ژ سه ی نامرد راه خودش را رفته...

"اگر مریم پرسید بشش نگو علی هیچ چی نگو"
راه حل مامان همیشه اینطوری است

2011-01-20T05:33:00.002+03:30

برای عباس که یک پا بود کسی منتظر نماند چرا کسی باید انتطار جواد را بکشد که فقط یک پا ازش مانده؟

2011-01-10T20:58:00.000+03:30

از وقتی عقیل رفت. سرجاده می نشست به تشر بنی بشر هم گوش نمی داد تانک هم خیالش نبود یک دستمال سفید روی کله داشت آخر جاده را می دید. می گفت "عقیل نباس می رفت جای مردها اینجاس عقیل نباس می رفت" خیلی غولتر از آن بود بشود تکانش داد هیچکس هم خیال تکان دادنش را نداشت باورش سخت است ولی یک سال تمام رو به تهران غذا خورد نامه نوشت نگاه کرد نماز خواند گفت "خودش گفت برگشت میخورم میام دو ما نشده میام رفت وگرنه من نمیذاشتم بره گفت مام مریضه باس برم گفتم برو از سمتی همی جاده رفت سوار تراک" عقیل هم بر نمی گرده همه می دونن عقیل عزیز همه بوده وقتی اومد جنگ هیشکس نبود من نبودم حاجی نبود غلام یک دست نبود همین حمید پرواری نبود حتی خانم دکتر مهتاب هم هنو نیومده بود اهواز. حمید می گفت "عقیل که رفته حرمت از جنگ رفته رعایت رفته ملت نمازارو در می رن پای حرفای رادیو سر صحبت امام فقط منم یه سرداره یه تو اونم بدون یه قطره اشک بدون هیچی گریه چی شدیم مجید؟ این همه بودیم ما؟ چی شدیم؟" عقیل هیچوقت بر نمی گشت این رو مثل یه جنازه با خودم بردم مثل یه پلاک، فرمانده ی لشگر بودن از این گریه های تنها زیاد داره. وقتی می رفتم همونجور نشسته پشت به من دست تکونم داد گفت "اگه عقیل و دیدی بگو حمید پرواری لب جعده ی قدیم بندر نشسته هنوز با یه رادیون کوچیک با همون دستمال سفید همیشه" تو اهواز شکستم سرم رو گذاشتم روی داشبورد تا تهرون گریه می کردم...

موج تو رو چی کرده مجید ؟ عقیل رو که حمید پرواری کرد

2011-01-04T00:55:00.001+03:30

جنده زیاد است
از ور ویتنامی ها
از ور تایلندیها
سفید و
ساده و
غمگین
با دستمالهای ساده
برای گریه کردن
برای جا گذاشتن
برای پاک کردن مسلسل ها

2010-12-20T17:06:00.000+03:30

همیشه وقتی که خوابیده ای جنگ اتفاق می افتد، رادیو می گوید یعنی به بعضی ها می گوید باید. می گوید الان باید بیایید و فلانی ها را بکشیم مثلن عراقی ها را یا ژاپنی ها را یا کره ای ها را یا آمریکایی ها را ایرانی ها را آلمانی ها را چون خیلی موجودات بدی هستند. چون فلان جائک را که نمی دانی کجاست و یکهو خیلی مهم شده ریخته اند گرفته اند
بعد تو لباسهایت را می پوشی از لای سینه های زنت در می آیی می روی یک جای دنیا اگر برگردی هم دیگر حتی لای سینه های زنت هم آرامش نخواهی داشت
همه چیز همیشه همینطور سرد اتفاق می افتد حالا برنامه اهواز باشد یا سیبری...

2010-12-08T22:42:00.002+03:30

توی جبهه درخت های خیلی کمی هست. درختها به دیدن آدم مرده حساسیت دارند.

2010-11-25T00:37:00.001+03:30

یک مجیدی بود آن موقع ها که می رفت بالای تپه با یک زبانی آواز عجیبی می خواند. بعضی ها می گفتندهیچ چی جز آواز نمی خواند. فرمانده می گفت "جنگ هم همینطوری است زمین ها بهانه اند جنگ فقط به خاطر جنگیدن و اینهاست" عکس امام با اخم نگاهمان می کرد

2010-11-15T20:16:00.000+03:30

پنجره
دوزار نمی ارزد
وقتی
دختر نداشته باشد
ولی بازش کن
هوای اینجا
عجیب
بوی جوراب گرفته

2010-10-15T03:38:00.001+03:30

روز اول که آمدیم خدمت، تفنگ و چکمه و کوله دادند دستمان و یک دانه بیلچه. من ساده دل پرسیدم "بیلچه واسه چی سرکار؟" مث همیشه یه لبخند تلخی زد و رد شد. آخر عملیات اول رد قنداق گلوله رو شونه امون انقده درد نمی کرد که زخم خسته ی بیلچه رو دستامون. حسام خوشمزگی بیل می زد و می گفت "هر آدمی برا مردن یه گوله لازم داره برا دفن کردن هزار بیل" آخرش با هزار تا گلوله مرد با یه بیل خاک دفنش کردیم

2010-09-22T20:40:00.001+03:30

قوطی کمپوت یک قمقمه ی شیرین است
جان می دهد برای سرباز گلوله خورده
شربت شهادت
شیرین
می رود از گلوی آدم پایین
حتی اگر که دزدی
اگر که مال عراقیهاست

2010-09-17T00:29:00.001+04:30

بچه ها را جمع کن
حتی اگر زبانشان را نمی فهمی
روی دستشان عکس گل بکش
اینجوری
بعد بمباران
یافتن دوستها
آسان است

2010-09-03T21:23:00.000+04:30

شیمیایی

نفس بکشی مردی
نفس نکشی مردی
داستان دنیا همین است

2010-08-30T19:48:00.002+04:30

تفنگم را می پیچد لای ترمه
می گذارد کنار کلاهم
پیراهنم را می شوید
اسبم را می دهد مهدی
بچراند
آش پرسه را بار می گذارد
چادر می گیرد
نماز می خواند برام
وقتی بمیرم
برای همین است که من
براش
تا آخر
آخر
آخر
آخرش رفتم

2010-08-07T15:27:00.002+04:30

جنگ همیشه یک اتفاق است همیشه یک جایی یک نفر به آدم می گوید تیس یا به خواهر آدم بعد آدم برمی گردد طرف دعوایی است نگفته نشنفته می زند توی گوش آدم داستان بعدش هم که آدم خونش خواهرش خونش تیزی تیزی آخ تیزی تیزی بعد آدم روده های خودش را می بیند روی کف سنگر یک دانه از چشم خواهرش را که لخت روی آسفالت افتاده جنگ همیشه یک اتفاق است خواهرها و مسلسلها و اینها بهانه است همه

2010-07-20T12:38:00.002+04:30

اولهاش آدم معروف است. همه دوستش دارند. توی صف جا می دهند به آدم. تاکسی ها مفتی هستند. اولش مردم همه گریه می کنند با آدم اگر کسی از بچه ها بمیرد. پرچم هوا می کنند برای آدم و اینها. بعد کم کم آدم می بیند هر کی که اسمش عزیز بوده مرده. همه ی دوستهایش مردن خودش تنهاس

تنهایی خیلی سخته علی خیلی سخته

حتی اگه مرده باشه آدمم سخته

2010-07-07T12:20:00.002+04:30

کلاش را زمین بزاری یکی می آد تق بعد تق دیگه به فنا رفتی گوله از پیرنات رد می شه زیر پیرن و جر می ده می رسه به گوشت گوله حریص گوشته خون خوره دراکولاست به نیشت می کشه می ره تو داد می زنی هی درت می آد اون می ره تو می ره ججونت و می خوره هلپ بعد از اون ورت رد می شه خونت می پاشه روی گونی خودتم جنازه می شی زو سنگا. مثل اون عکسا که نشونت دادم پس کلاش و زمین نذار هرکار که میکنی کلاش و زمین نذار

2010-07-03T11:40:00.001+04:30

هر چقدر تراشیده باشم
چیزهایی که توی کله ی من است را
نمی بینید
این زخمهایی که هست
زخمهای کوچکی است
هه
زخمهای کوچکی است

2010-07-03T11:36:00.002+04:30

یک تکه چوب پیدا کردم
و یک مجسمه ساختم
شبیه یک آدم بود
که با چادرش
می گذشت از کوچه
یاد کوچه افتادم
و دستم از تراشیدن خسته شد
نه اینکه اصلن
یاد چیزی افتاده باشم
نه اصلن
یاد هیچ چیز نیفتادم
تمام فکرهام
تا غروب
جنگهای تحمیلی است

2010-06-28T12:35:00.000+04:30

یک روزی
می آیم
عین گنجشکها
روی دامنت می
سرم را می گذارم
بر پات
و تو
تا ابد
برای خیاطی همیشه نخ خواهی داد
در همان لباس قرمز
با همان دستهای سرخ
می آیم
مطمئنم که می آیم
حتی اگر شوهر کرده باشی

- روی دیوار سنگر نوشته بود
فکر کردم حالا که هواپیما دارد می آید
یک نفر لااقل باید
این را خوانده باشد

2010-06-14T13:58:00.001+04:30

MOSTAFA

پوست کردن نارنجک
چاقوی ویژه می خواهد
به این سادگی ها
نمی شود گلوله خورد
و زبان مسلسل
حرفهای غمگینی است
باید سنگر را
پوست کند
پوست کند
پوست کند
تا به سنگ خاره رسید

گفت غم
به خوابم آمده بود
خونی و
مهتابی
جای مهری بزرگ
غم
روی پیشانی

سر گذاشت روی شانه ام و های
گریه کرد
گریه کرد
گریه کرد

2010-06-14T12:17:00.000+04:30

الف لام مین
بی هوا می روم روی میدانی که از نبودنت
دور سرم می چرخد هی
هی بچرخ تا گیج از صدای سوت خمپاره پاره ای که نامه ات شده
و عکسی که جای من در آن خالی ست در لباس مردی با کت و شلوار مشکی
و کراواتی که جنگ از گردنم باز کرد

2010-06-06T11:42:00.000+04:30

یک نفری آنور هست
که هر باری من تق
او هم تق
و اگر او تق
من هم تق
و این گاری تاریخ است
که می رود از میان ما
تق تق
تلق تق

آخ

ول کن این چیزها را که
توی تاریخ نمی نویسند

2010-05-31T10:50:00.000+04:30

مرگ آدم
مثل یک داستان عرفانی
از شانه های کوهها می لغزد
دونده می آید از شانه های کوهها بالا
شمشیرت
قسمتی از توست
شمشیرت را زمین نگذار
بابایم اینها را گفت
کج بیلم را گرفت
و شمشیر باریکی به دستم داد
روی شمشیر نوشته بود مرگ
تا همین چند روز پیش
نمی فهمیدم که
مردن یعنی چه

2010-05-29T23:32:00.002+04:30

اومد بلند شه . . . خوابید
جنگ این جوریاس دیگه می بینی ؟

2010-05-29T10:57:00.000+04:30

یکی نان آورده بود نان بزرگ توی پارچه چرا این دیوانه ها نان هاشان را انقدر دراز می سازند؟ این جیم دیوانه از چیزهای بزرگ دراز می ترسد احتمالن مال دوران بچگی است. بیچاره را کشتیم اتفاقی بود. بعد تفنگش را خوردیم

2010-05-19T10:20:00.000+04:30

کسی که از صدای چکمه بترسد نباس چکمه بپوشد کسی که گلوله دوست ندارد نباس تفنگ دست بگیرد اینکه ساده تر از اینکه نمی شود برار می شود؟ گوش نکند آدم می شود آخرش تو نه قدم برمی داری نه تفنگ می چکانی می چپی گرد توی سنگر مثل بچه ی هچ ماهه دور و برت هم هی صدای تیرهای دشمن که بوم بوم بوم

2010-05-19T00:26:00.002+04:30

بی هوا زدند . سه بار و هر بار بيست دقيقه . ما عقب بوديم . قرار نبود آن جا را بزنند . فريد می گفت " تو اروپا امشب ساعت ها را يک ساعت برمی گردانند . " صدای راديو خش داشت . تشنه . کنسروهای لوبيا تمام شده بود . سعيد دنبال قوطی واکس بود . اول صدای وازگن آمد که گفت : " سالام " و بعد سه بار زدند . بار اول تانکر آب و اتاق سيد کاشی و حمام صحرايی . بار دوم بهداری و وانت تويوتا و مرتضا و علی هنگامه و بچه های تدارکات . بار سوم وازگن و بی سيم چی و موتور هزار و انبار اوراقی و . . . باد می پيچيد که ساعت ِ دوازده شد . اروپا ساعت ها را عقب کشيد . من روی زمين افتاده بودم . خاکريزی نبود . صدای راديو هنوز خش داشت . " رزمندگان اسلام . . . " باد همه را با خودش برد . تنها سيم های خاردار بود و رد تانک ها و خس خس گلوی سعيد که می خواست برای کودک دوماهه اش سوت بزند

2010-05-18T12:25:00.000+04:30

دلم می خواست ولی گفتم نمی خواهم بار آخری که بودم شب آخر خانه ی بابات دست بردی به پیرهن از بابات ترسیدم گفتم نمی خواهم ولی دلم می خواست دلم سفیدی می خواست ولی گفتم نمی خواهم خوب از بابات ترسیدم صدا می شد آمدی روی من خوابیدی یادت هست که گفتی "طلاقم بده اگر دلت من را نمی خواهد همه اش جنگ همه اش مقدس همه اش امام طلاق بده راحتم کن می روم یک جای دیگر یک جای بزرگ تو هم برو بهشت" گریه کردنم یادت هست؟ بچه ها می گویند گریه ی محسن بصره را می ترکاند گریه ی من یادت هست؟ خوب راست گفتم بشت درست بود واقعن اگر این جنگ لعنتی نبود الان خانه داشتیم و هر وقت دلم می خواست. گریه کردم خیلی آن شب تو هم خیلی گریه کردی. قشنگ شده بودی خیلی واقعن دلم می خواست.

2010-05-18T00:01:00.000+04:30

یادم رفته بود لهجه ات را در هیاهوی توپ هایی که به فاو می آمد
یادم رفته بود سپیدار همسایه را از وقتی نوشتی برایم سپیده شوهر کرد
یادم رفته بود بوی پیراهنت را وقتی از خانه ی مردم برمی گشتی
با خودم گفتم دیگر به خانه نمی آمدم
آوردند مرا
لای پرچم وطن پیچیده
به سپیده بگو دوستش داشتم مادر

2010-05-16T11:55:00.000+04:30

فرانک

زورو
سکسی است
شمشیرش تیز است
قهرمان است
تمام دخترها
طرفدارش هستند
من هم دلم می خواست
باندراس کوچکی باشم
دستهام را نگاه کن ولی حالا
دستهام را ببین

شانه های باند پیچیش را تکان می داد

2010-05-11T12:00:00.002+04:30

روی دیوار سربازخانه توی راه که می آمدیم نوشته بود "اسب از نفس افتاده طاقت تازیانه ندارد" فکر می کنم همین است آدم از خودش یک چیزی می نویسد و مردم بعدها که سربازیش تمام شد و رفت خانه یاد آدم می افتند. اینجوری تراژدی آدم جاودانه می شود و می ماند در همان کلمات. راننده های زیر باران قرمز را غمگین می کند ولی نه بیشتر ولی درد نمی آورد. انگار خان بعد اینکه آمده و رفته باشد یک دانه انگشتر روی سنگ گذاشته باشد تا آدم بعدی بداند آنکه آمده و رفته خان بوده ژاندارم نبوده است...

2010-05-10T00:10:00.000+04:30

جهان پر از خواب های ندیده است
خواب سرزمینی بی سرباز
که سنگرهاش بوی زن می دهند

2010-05-08T14:29:00.002+04:30

دلم برای خانه تنگ بود
دلم برای زنم
برای بچه هام

دلم برای سنگرم تنگ است

2010-04-25T09:48:00.003+04:30

اولش که مردی
یعنی گلوله خوردی
توی پرچم می پیچن
دعای خفن می خونن برات
از اینا که
خدایا
اون بچه ی خوبی بوده
کسی رو نکشته
روی دیوار همسایه ها نرفته و اینا
بعدش
دخترای خوشگل میان و
روی قبرت گل می ذارن
هزار تا دختر
برای هر ستاره ی آبی
هزار تا مرد خوش هیکل
سرهنگا حتی
با لباسای کامل نظامی
سرجوخه ام میاد
همون که دعا کرد
که کاشکی بمیری
از فرداش

فقط تویی و مامانت
مثل وقت بچه بودن
مثل زمون تنهایی

2010-04-24T18:13:00.000+04:30

مثل بهار بارانی بود سرجوخه
مثل زمستان سردش بود سرهنگ
مثل تابستان عرق می کرد اسیر عراقی اردوگاه
مثل پاییز به زمین می ریخت سرباز

2010-04-17T11:06:00.000+04:30

وقتی که یک ماری زهرآگین نگاه می کند آدم را و تلخی خون توی گلوی آدم می آید معنیش این است که آن مار خیلی وقت است آدم را زده و حالا آدم دارد می میرد. مشکل گلوله هم همین است. مشکل مسلسل این است که آدم نمی فهمد کجاست چی شد. درست وقتی آدم دارد زیر پتوها را بین زیق زیق بچه ها و زنها دنبالش یعنی دنبال مسلسل کذایی می گردد. یکی از همان زنها از توی یک صندوقی درش می آورد و می گیردش به سوی آدم و بعد تلخی خون گلوی آدم را می گیرد. حالت دومش هم این است که تو فرزتر تفنگت را کشیده ای و گلوله های ام شانزده گرفته به زن و رگبار ام کی چهل و پنج زن گرفته به سقف و کاه گل سقف ریخته رو سرت و خاک تو سرت شده با آن همه زیق زیق بچه های عرب، صدای تاپ تاپ چکمه های رفقات و خون لعنتی که از چادر زنک دیگر سوا نمی شود بعد دوباره تلخی خون می آید تو گلوی آدم که گفتم معنیش این است که مار خیلی وقت است آدم را زده و آدم دارد کم کم می میرد. حالا بگیر توی یک ایوانی شب در لوییزیانا...

2010-04-14T23:41:00.001+04:30

باران در فاو

فاو در باران

گلوله و اشک . . . باران

باران در چشم های زنی با قاب عکسی در دست

عکس زنی بیرون آمده از جیب لباسی در سنگر. . . در باران

صدای سقوط در ناودانی ها

در سنگرها

در آسمان

که رعد می کشید برق

و سوسوی چراغی دور در باران

از سرجوخه خون و اشک و باران شره می کرد روی زمینی که دخترش به گور شده بود در آن

فاو باران بود

و سیل می بارید از بغداد

از ابرهایی که بوی قارچ می دادند

2010-04-11T19:09:00.001+04:30

سیروس دو بخش دارد
اول سی / حالا بگیر نفر
که زنده زنده به گور
و بخش دوم روس
با میگ های بزرگش که در آسمان زوزه می کشید
این شعر پایان ندارد
مثل سرنوشت سیروس
وقتی زنش همسر برادر شهید شد
عموی بچه ها شد بابا
که نان ندارد
و آب هم اِی
نه آن قدر که دسته گل را بشود از آن گرفت
وقتی از فاو برمی گشت
فهمید پدر شهید بهتر از پدر بی نان است

2010-04-10T11:42:00.001+04:30

احساس خوبی نسبت به خدا ندارم. خدا مدام آدم را نگاه می کند با افسوس وقتی گلوله ها می رود تو تن یکی وقتی بمب آدم می خورد توی شهر یکی وقتی موشک آدم می خورد به هواپیمای یکی وقتی مین آدم می خورد به دختر یکی وقتی چاقوی آدم می رود از پشت توی کتف یکی و وقتی که هزار کثافتکاری دیگر. بعد هم لبخند می زند یک صلیب ساده می کشد. یک آبی روی آدم می پاشد یک جشنی برای آدم می گیرد. و دل آدم همچنان گرفته است انگار نه انگار که پاک شده. صدای جیغ ها صدای پای آدمها موقع دویدن صدای خانه ها وقت ترکیدن صدای چرق شکستن استخوان آدمها توی کله ی آدم می ماند. حالا بگیر آن آدم غزه بوده بصره بوده خرمشهر بوده یا ویتنام...

2010-04-08T02:06:00.000+04:30

کوچه ی تنگی بود کوچه ی شهید بهادری
که از خرمشهر تا تهران دویده بود
تا بگوید " مریمی . . . مریمی . . . تو را دوست دارم و از جنگ "
هیچ کس نشنید فعل جمله شهید بهادری چه بود
فعل او هم کلاغ پر
شهید پر
جنگ اما . . .

2010-04-05T16:04:00.002+04:30

آفتاب افتاده توی خانه
آفتاب
یک عروسک کوچک غمگین دارد
تیله های غمگین را
نگاه می کند
یک چار پایه ی شکسته داد می زند مدام که
آخ پام آخ پام
یک لباس زنانه آن گوشه
عشوه می آید
گهواره ای به بچه می گوید
"گریه نکن
ساکت مامان"
جنازه ی مامان
توی راه پله افتاده

2010-04-05T01:09:00.001+04:30

دست مرا نگیر
بگذار این قهر تا روز قیامت ماندنی بماند
نه دیگر هیچ حلقه ای در انگشت من فرو نمی رود
دستهایم را در سنگر فاو جاگذاشته ام ببین
دستهایم حالا خالی تر از همیشه است

2010-04-05T01:02:00.003+04:30

مصداق یک شعر فارسی که می گوید " دیو چو بیرون رود فرشته درآید " جنگ تازه تمام شده بود که نوشتن را آغاز کردم . هم نوشتن را هم روزنامه نگاری را . مدرسه تمام شده بود که دیدم طنزنویس مطبوعات شده ام و در کنار آن نویسنده داستان کوتاه و شاعر . به قول سید علی صالحی " شهروند واژه . "

دوستی من و علی از همنشینی های شهروندان واژه آغاز شد . در تهران . از یک پاتوق ادبی زیرزمینی . کم کم دیدیم هر دو به سه چیز علاقه ی فراوان داریم . ادبیات ، کافه نشینی و اینترنت . همین سه پارامتر زمینه ساز تاسیس وبلاگ "بی پلاکی " شد

آخر هفته ها در کافه ای می نشستیم و برای هم شعرهامان را می خواندیم . شعرهایی با طعم قهوه و چای تلخ . بعد دیدیم چقدر شعرهامان بوی زندگی می دهد و هرچه بوی زندگی بدهد از جنگ منزجر می شود . نفرت از جنگ سرآغاز بی پلاکی شد . بی پلاکی سربازان جنگ های گذشته و جنگی که هنوز نیامده .

بی پلاکی وبلاگ ما نیست . دست نوشته های سرباز خسته ای ست که دلش برای بوی همسرش و بوسه های معشوقه اش تنگ شده . صدای کشته شدگانی ست که سال هاست روح سرگردانشان در سنگرهای حفره روباه به جستجوی پلاک گمشده شان می گردد . بی پلاکی وبلاگ کودکان بی پدر مانده و زنانی ست که هنوز خطاب به شوهران به جنگ رفته شان نامه می نویسند . حکایت نخل های سوخته . معشوقه های بی معشوق مانده ، رزمندگان مجروح ، مادران داغدیده ، آوار مدارس ، نیمکت های شکسته ، مفقودان ، مین های گمشده تاریخ و تل خاک به جا مانده از جنگ است .

حکایت بی پلاکی حکایت تمام سربازان در طول تاریخ است . از جنگ چالدران تا نبرد هارل بر . از سربازان گمنام هخامنشی که بعد از قرن ها در مصر سر از مدفن بر می آورند تا بگویند جنگ یعنی بی خانمانی تا واترلو و فاو و شلمچه . به قول شادروان عمران صلاحی " حالا حکایت ماست "

ارادتمند

شهرام شهیدی

15/1/1389 خورشیدی

2010-03-31T16:36:00.000+04:30

روسری ات را بردار
جای زخم من و برادرم یکی است
روسری ات را بردار
خرمشهر جنون گرفته است
روسری ات را بردار
شهدا با هم برادرند

2010-03-28T11:57:00.001+04:30

ته لهجه ی جنوبی باد
یادش افتاد
وقتی باد
تابستان بود
تو جنوب همیشه تابستان بود
تفنگش تشنه
تشنه ی انگلیسی ها
زبانش تشنه
مگر غیر از آب
چه می شود؟ چه می تواند
به آدم بگوید
بخند
بخسب
بشین
این آب
آب لعنتی
آخرش من را
و تمام جنبش های آزادیبخش
با مرام
خوش تیپ
با کلاس دنیا را
شکست خواهد داد

2010-03-13T11:34:00.001+03:30

ببی
مشکل ما با خرمشهر
این بود که
اینجا شهر ما بود
و ما تویش
حال و هول می کردیم
شهرمان را پس می گیریم آقای صدام
طبیعی است اینجا
شهرمان است
شهرمان را
پس می گیریم
و این پس گرفتن
به هیچ چیز دیگری
احتیاج ندارد

2010-03-08T11:29:00.000+03:30

گفت "یک چیز تلخی اینجاست که مردم نمی فهمند حرف می زنی راجع بش بعدن ها و بچه هات می خندند. گریه می کنی و حرف می زنی و بقیه حرف می زنند و هرهر می خندند" و گفت "خیلی از چیزها را می شود شنید خیلی ها را باید خواند خیلی از چیزها را می شود دید خیلی از چیز ها را درک باید کرد" و گفت "گلوله درک کردنی است درکش نمی کنی ولی ببین" و لباسش را بالا زد و گفت "داستان مهدی را ولی درک نمی کنی هر چقدر بگویم" و گفت "کاش لااقل سالینجر بودم داستانش را می نوشتم نه اینکه معروف شوم بخواهم و اینها ولی دوست دارم توی غصه هام شریک داشته باشم" بعد گریه کرد گریه کرد گریه کرد و گفت "خیلی تنهام علی خیلی تنهام" بعضی از چیزها را باید دید باید آدم آدمش باشد پرسیدم "شلمچه؟" گفت "یادم نیست ولی بچه ی خیلی خوبی بود"

2010-02-20T10:49:00.001+03:30

بچه های شهر
رفته اند دیلمان
دنبال حرفهای خیابانی
دنبال حرفهای ونک
سینمای عصر جدید
ولگردی در
تمام خیابانها
بچه های شهر
توی دستهای دختر
گریه کرده اند
به خاطر دختر
زیر تانک رفته اند
گاز داده تا شهرک
تا امین آباد
بچه های شهر
پشت دیوارهای شهر
رفته اند دیلمان
سیگار برگ کشیده اند
با لحاضات سیگاری
و داثم همیشه
دستشان روی سینه های هم بوده

- حالا که ما مردیم
چفیه مد شد

- متنفرم از این
سینه های کوچک
کونهای استخوانی
چشمهای ریز
نگاههای استخوانی

- دلم برایت
درد می کند جوان
گلوله فرض کن خورده باشی
عکست هم باشد
دلیلی ندارد
برای شماره دادن
رفته باشم پارک
تو
آنجا نباشی

- انقلاب را
بی خیال شو
زود تر درش بیاور
حرف مفت بود
اولین سکست کی بوده؟

- دیگر حتی نماز هم کیف نمی داد

2010-02-17T11:27:00.000+03:30

قدیمها
شورتم را که می شستم
یادت می افتادم
حالا
وقت شورت شستن نداریم

2010-01-31T10:43:00.001+03:30

این سنگر
گه گرفته بسکه توپ بیرون بود
و ما برای اجبار
توی سنگر قضای حاجت
بعد توی سنگر توپ
و ما و قضای حاجت
و ساندویچهای مانده
و تاقه های مسلسل خالی
یکجور باهالی
در هوا ول شد
مثل اینکه اصلن
وجود نداشتیم

2010-01-12T10:03:00.002+03:30

وقتی که اینجا مه است خوبیش این است که هیچ چی اطرافت نیست. حتی توی مه آدم رد گلوله را هم تا نخورده نمی بیند. کاشکی یک چیزی مثل مه برای صداها هم بود ساکت ساکت بدون صدای چکمه های مردم بدون صدای گلوله ی اتفاقی. آنوقت آدم چکمه هایش را زیر سرش می گذاشت و می خوابید می خوابید می خوابید...

2010-01-02T11:46:00.002+03:30

بین من
تا کشورم
یک رودخانه فاصله است
و بین من
تا رودخانه یک سرباز
بین من
تا سرباز یک گلوله
و بین من
تا گلوله یک تفنگ
اینها حرفهای سردار است
من استفاده های بهتری
برای گلوله می شناسم